________________________________________________________________________________________
Grein eftir Ólaf Flóvenz, sem Valdimar Leó Friðriksson svarar hér, fannst ekki við undirbúning heimasíðunnar.
Morgunblaðið mánudaginn 23. október, 2006 - Aðsent efni
Valdimar Leó Friðriksson svarar Ólafi Flóvenz: "Í uppsiglingu er stórslys á Ölkelduhálsi."
ÞAÐ er fróðlegt að skoða tilveruna með augum þeirra sem stjórna orkurannsóknum í landinu.
Grein eftir einn þeirra, Ólaf G. Flóvenz, forstjóra Íslenskra orkurannsókna, birtist í miðopnu
Morgunblaðsins 17. okt. sl. Ekki dettur mér í hug
að efast um góðan hug hans og annarra
kollega hans en því miður verður að segja um þessa grein eins og margar
henni líkar að hún
missir algerlega af kjarna málsins, að orkurannsóknir og orkunýting ganga með óafturkræfum
hætti á hagsmuni náttúruverndar og nýtingu sem samræmist henni. Það er ósköp einfaldlega
ekki hægt að taka náttúruperlur
eins og Brennisteinsfjöll, Kerlingarfjöll, Grændal og Ölkelduháls
undir orkunýtingu og varðveita þær um leið.
Ólafur reynir í grein sinni að telja lesendum trú um að með veitingu rannsóknarleyfis sé á engan
hátt verið að stefna náttúru
svæðisins í voða. Það sé engan veginn ávísun á leyfi til að bora
rannsóknarholur. Þessu trúir auðvitað ekki nokkur maður.
Í Hverahlíð eru 2 - 3 rannsóknarholur sem aldrei voru sendar í umhverfismat. Á Ölkelduhálsi eru
3 rannsóknarholur sem ekki
fóru í umhverfismat. Bæði þessi svæði eru sköðuð eftir rannsóknir
í kjölfar rannsóknarleyfis. Sömu sögu er að segja af
mörgum öðrum svæðum. Ólafur telur í grein
sinni best að öllu gosbeltinu verði skipt upp í reiti og orkufyrirtækjunum veitt leyfi
til að rannsaka
þar hvern blett sem líklegur er til að gefa orku. Það er athyglisverð sýn á land okkar og náttúru.
Orkugeirinn sér náttúru landsins út frá þröngum sérhagsmunum sínum. Ef hann hefði eðlilega
stöðu innan stjórnsýslunnar
væri það útaf fyrir sig ekki frágangssök. Orkugeirinn hefur hins vegar
yfirburðastöðu og gott dæmi um það er að enn hefur
ekki fengist fé til að klára allra nauðsynlegustu
grunnrannsóknir á náttúrufari háhitasvæða Íslands. Þó er ljóst að til þess þarf
aðeins fjármagn sem
nemur kostnaði við eina rannsóknarborholu. Ástæðan? Jú það eru orkumálayfirvöld en ekki umhverfis-
ráðuneyti sem eiga að útvega Náttúrufræðistofnun peningana og undarlegt nokk þeir hafa bara ekki
verið til! Þegar hestamenn
líta yfir stóðið og sjá gæðinga sjá slátrarar mat.
Í uppsiglingu er stórslys á Ölkelduhálsi. Þar á að taka til nýtingar með óafturkræfum hætti einstakt
hverasvæði í nágrenni
höfuðborgarinnar. Þetta svæði er ekki aðeins verðmætt í sjálfu sér sem
náttúruperla heldur hefur það gífurlega þýðingu fyrir
ferðaþjónustuna á höfðuborgarsvæðinu og fyrir
íbúa svæðisins. Búið er að vinna drög að matsáætlun fyrir virkjun á Ölkelduhálsi
og af þeim drögum
er augljóst að hagsmunum útivistarfólks og hinum miklu viðskiptahagsmunum ferðaþjónustunnar
af því að
vernda svæðið er algerlega varpað fyrir róða.
Þrátt fyrir meintan áhuga á grænum málum virðist stjórnarformaður Orkuveitunnar,
prófkjörs-
frambjóðandinn Guðlaugur Þór,
ekki hafa lagt neina áherslu á rannsóknir á áhrifum virkjunar á
hagsmuni þessara hópa. Þar sem náttúruverndarfólki í
Sjálfstæðisflokki býðst nú að velja hann
á lista flokksins fyrir komandi Alþingiskosningar væri gaman að vita hvaða augum hann,
persónulega, lítur Ölkelduháls.
Það er þörf á nýrri sýn. Samfylkingin vill ráðast að rótum vandans með því að fara nú þegar í rannsóknir
á verndargildi verðmætra
náttúrusvæða landsins. Að þeirri vinnu lokinni er ljóst hvar best er að setja upp
þjóðgarða og net verndarsvæða og hvar kann að vera
réttlætanlegt að koma fyrir mannvirkjum, hvort sem
um er að ræða hálendisvegi, aðstöðu fyrir ferðafólk eða orkunýtingu af einhverju
tagi.
En fyrst þarf að vernda. Ástæðan er einföld óafturkræfar framkvæmdir verða ekki dregnar til baka.
Þú verndar ekki eftir á.
Höfundur er þingmaður Samfylkingarinnar í Suðvesturkjördæmi.